| క. | బాల జగత్పాలకభూ, పాలకదిక్పాలకాళిఁ బఱపి తదీయో | 219 |
| క. | మానముతో మన నీకును, మానము గా కొక్కహీనమానవుఁ గోరం | 220 |
| వ. | అనిన విని బాష్పాకులలోచన యగుచు వైదేహి వారల కి ట్లనియె. | 221 |
| క. | మనుజు వరింపక మనుజాం, గన మనుజాశను వరించి కాఱియపడునే | 222 |
| సీ. | సగరుఁ గేశినివోలె సౌదాసు మదయంతి, గతి వసిష్ఠుని నరుంధతి విభాతి | 223 |
| వ. | అని పలుక నఖిలరాక్షసులు నధికక్రోధతామ్రాక్ష లగుచు నౌడు గఱచుచుఁ గ | 224 |
| క. | వనమున జీవము విడిచిన, మనుజునిపైఁ గూర్మి యేల మాకుం జూడన్ | 225 |
| క. | కాలము గడపఁగ నేటికిఁ బౌలస్త్యుఁడు నీకు నెల్లపదవు లొసంగున్ | 226 |
| క. | సరసిజభవునకు శారద, హరికిని సిరి రవికి సంధ్య హరునకు నుమ ని | 227 |
| క. | రక్షోవిభునకు నీ వతి, దక్షతఁ బత్ని వగు కాక తక్కిన నిన్నున్ | 228 |
| వ. | అనియె నంత నిటలతటగ్రంథిలకుటిలభ్రూకుటి యగుచు విశంకట యి ట్లనియె. | 229 |
| క. | అనునయమున నతిపరుషత, నిను నొడఁ బఱుపంగ లేము నీకై దుఃఖం | 230 |
| వ. | అనుడు నతిఘోరప్రేక్షణదుర్ముఖి యగుచు హాయముఖి యి ట్లనియె. | 231 |
