| |
దర్పంబు లడఁగి సుగ్రీవుండు చిక్కుటయు వాలిసామర్థ్యంబును బరికించి రామ
చంద్రుం డధికవిక్రమాటోపంబున.
| 227
|
శ్రీరాముఁడు వాలిం గూల వేయుట
| శా. |
చండాశీవిషఘోరసాయకము చంచజ్జ్యాసమేతంబు గా
నిండారం దెగ దీసి లోకములు ఘూర్ణిల్లంగ రామక్షితీ
శుండాస్ఫోటన నేసె దుందుభిఘనక్షోణీధ్రదంభోళి ను
ద్దండారీంధనకీలి నిద్ధరణవిద్యాశాలి వాలిం బడన్.
| 228
|
| తే. |
అట్లు ఘోరాస్త్రపతితుఁడై యారణోర్విఁ, బంకమగ్నద్విపేంద్రంబుపగిది నున్న
వాలి బాష్పము దొరఁగ భూపాలుఁ గాంచి, యా ర్తరవమున నిట్లని యల్లఁ బలికె.
| 229
|
| క. |
తామసమునఁ బరుతో సం, గ్రామము గావింపఁగాఁ బరరాఙ్ముఖు నన్నున్
భీమామోఘశరంబున, నేమే లొందంగఁ బొంచి యే సితి వకటా.
| 230
|
| క. |
అని నీచేఁ జిక్కిననా, కును మదిలో వగవఁ దారకును వగవ సుహృ
జ్జనులకు వగవను నానం, దనుఁ డంగదునకును వగచెదం గాని నృపా.
| 231
|
| ఉ. |
అంగదుఁ జారురత్నకనకాంగదు నంగము చల్లగాఁ బరి
ష్వంగము చేసి వక్త్రజలజం బలరారఁగ ముద్దు లాడి యు
త్సంగమునందుఁ బెట్టుకొని శైశవ మాదిగ నెత్తి పెంచితిన్
మంగళమూర్తి నాప్రియకుమారునిఁ బాసెద నింక దైవమా.
| 232
|
| వ. |
అనుచు శోకించుచున్న సమయంబున.
| 233
|
| సీ. |
ఘనరక్తసిక్త మై తన శరీరము పుష్పి, తాశోకముంబోలె నమరువానిఁ
బుణ్యాంతమై దివంబుననుండి ధరకు వ, చ్చినయయాతియుఁబోలెఁ దనరువానిఁ
బ్రళయకాలమున భూతలపతితుం డైన, భానునికైవడిఁ బరఁగువాని
విలయానిలాహతి నిలఁ దూలి కూలిన, యింద్రధ్వజాకృతి నెసఁగువాని
నింద్రుపగిది దుర్ధర్షుఁ డుపేంద్రుకరణి, నఖిలశత్రుదుస్సహుఁడును నైనవాని
నింద్రపవిఘోరశరహతు నింద్రమూర్తి, నింద్రసుతు హేమమాలిఁ గపీంద్రు వాలి.
| 234
|
| క. |
కని రాముఁడు వేగంబున, ననుజుండుం దాను జేర నరిగినఁ గోపం
బున వాలి వారలం గని, యినకులనాయకునితోడ ని ట్లని పలికెన్.
| 235
|
వాలిరాఘవులసంవాదము
| చ. |
కనుకని నన్నదమ్ములకుఁ గయ్యము లౌ మఱి యప్డ చక్క నౌ
నని నపరాధిగాని నను నన్యరణాన్వితుఁ జంపఁ బాతకం
బనక ననున్ వధించినదురాత్ముఁ దృణావృతకూపనన్నిభున్
నిను నతిధార్మికుం డనుట నేరమి గాదె సుధీజనాళికిన్.
| 236
|
