| క. | నీచతరనాభిఁ, జపలవి | 334 |
| వ. | అదియును మునివరు నభిప్రాయం బెఱింగి లజ్జించి ముకుళితకరాంబుజ యై యి | 335 |
| క. | “పతి పత్నిఁ బ్రజార్థముగా | 336 |
| క. | మునినాథ! నీవు ననులే | 337 |
| వ. | అనిన “నాకుఁ దపోధనంబ కాని యొండుధనంబు లేదు; నీ కోరిన విధం బెట్లు సేయ | 338 |
| క. | ఇరువురఁ దోడ్కొని తానును | 339 |
| వ. | వారల చెప్పినట్ల తననిర్వాహంబు సెప్పి త్రసదస్యుం డగస్త్యున కి ట్లనియె. | 340 |
| క. | “ఇమ్మణిమతీపురంబునఁ | 341 |
| వ. | అతండు మనయభిమతంబు దీర్ప నోపు”నని రాజర్షులు మువ్వురు మహర్షిం | 342 |
| తే. | దాని నెఱిఁగి యమ్మువ్వురు ధరణిపతులు | 343 |
| చ. | వలవదు వీనియింటఁ గుడువన్ మనకున్; ధన [6]మిచ్చునేని ని | |