| ఆ. |
“ఇంక నైన నన్ను నేల యాలింపవు?
నాకు శరణ మగుము నాథ!” యనుచు
నఱచుచున్న దాని యాక్రందనధ్వని
వినుచు నొక్క యెఱుకు వేగ వచ్చి.
| 88
|
| వ. |
తన[1]పట్టినసురియ న ప్పెనుఁబామువదనంబు వ్రయ్యం దఱిగిన రాహుముఖవిము
క్తయైన చంద్రరేఖయుబోలె నజగరముఖంబువలన వెలువడిన యాదమయంతి
నాశ్వాసించి తత్సమీపసరోవరస్నాతను, వన్యస్వాదుఫలాహారనుంగాఁ జేసి విగత
శ్రమం గావించి “నీవెవ్వరిదాన? విట్లేల యేకతంబ యివ్వనంబునకు వచ్చి?” తని
యడిగి మధురభాషిణి యైన యమ్మగువవలన నంతవృత్తాంతంబు నెఱింగి.
| 89
|
| కవిరాజవిరాజితము. |
రజనికరాననఁ, బీనపయోధర, రజితరాజసుతన్ విలస
ద్గజపతిగామినిఁ, జందనగంధిఁ, బ్రకాశితకాంతిసమన్వితఁ, బం
కజదళలోచనఁ జూచి కిరాతుఁడు కామనిశాతశరాహతుఁ డై
నిజహృదయం బెఱిగించె లతాంగి కనింద్యచరిత్రకు వేడుకతోన్.
| 90
|
| ఆ. |
అగ్నిశిఖయుఁబోలె నంటను, డాయను,
[2]జూడ రానియట్టి శుభచరిత్ర
నెఱుక లేనికఱకుటెఱు కపేక్షించెఁ గా
దనక తనకు నాయు వల్పమైన.
| 91
|
దమయంతి శాపంబునం గిరాతుండు చచ్చుట
| వ. |
దమయంతి వాని నలిగి చూచి “యేను పతివ్రత నైతినేని, యిద్దురాత్ముం
డైన కిరాతుం డిప్పుడ మృతుం డయ్యెడు” మని శాపం బిచ్చిన వాఁ డప్పుడ యగ్ని
దగ్ధం బైన వృక్షంబునుంబోలె విగతజీవుం డై పడియె నట్లు పరమపతివ్రతా
గుణప్రభావంబున.
| 92
|
| క. |
[3]బాల హృదయమున నృపశా
ర్దూలు నిజాధీశు నిలిపి దుష్టోరగశా
ర్దూలాభీలమృగావలి
కోలిన భయ మంద కరిగె నుగ్రాటవిలోన్.
| 93
|
| సీ. |
సహకార! మత్ప్రియసహకారుఁ, బున్నాగ!
పున్నాగుఁ, దిలక! భూభువనతిలకుఁ,
జందన! బుధహరిచందనుఁ, బుష్పితా
శోక! సుహృజ్జనశోకదమను,
వకుళ! కులైకదీపకు, విభీతక! భయో
పేతార్తిహరు; నలుఁ బ్రీతితోడఁ
గానరే కానలలోన లోకోత్తరు”
నని మ్రానిమ్రానికి నరిగి యరిగి
|
|
| ఆ. |
యడుగు; నడుగు లెండ [4]బొడవొడఁ బొక్కిన
నిర్ఝరాంతరముల నిలుచుఁ; బిలుచు
గిరుల దరుల యెడల; నురుగుహాగృహములఁ
దొంగితొంగి చూచుఁ దోయజాక్షి.
| 95
|
| వ. |
ఇట్లు దమయంతి నిజనాథు నన్వేషించుచు భీషణారణ్యంబునం దిరుగునది ముందట.
| 96
|
| మత్తకోకిలము. |
వారిభక్షులు, పర్ణభక్షులు, వాయుభక్షులు, శాకనీ
వారభక్షులు, వృక్షమూలనివాస[5]యుక్తులునై తపం
| 97
|
- ↑ కట్టినసురియ
- ↑ జూడఁగానియట్టి
- ↑ బాలకి మనమున
- ↑ బొడవడఁ బొక్కిన ... నిలుచుఁ బిలుచు (బొగులు) ... నురుగృహాంతరములఁ
- ↑ సక్తులు
