| |
కారము లై వనాంతరము గప్పె; జగత్త్రయనాథ! తత్తపో
భారము సర్వజీవుల కపారభయావహ మద్భుతం బిలన్.
| 298
|
| వ. |
అతని యభిమతంబుఁ బ్రసాదించి, తత్తపోభారంబు వారింపు“ మనిన వారల పలు
కులు విని పరమేశ్వరుండు దరహసితవదనుం డగుచు “వాని యభిప్రాయం బే
నెఱుంగుదు; నిష్టవరప్రసాదంబున వానికి మనఃప్రియంబుఁ జేసెద; మీరు మీ
యాశ్రమంబుల కరిగి సుఖం బుండుం“ డని యప్పుడు.
| 299
|
ఈశ్వరుండు గిరాతవేషంబున నర్జును నొద్దకు వచ్చుట
| సీ. |
కాంచనవర్ణాపఘనుఁ డై మహోన్నత
కార్ముకహస్తుఁ డై, కాలకంఠుఁ
డెఱకురా జయ్యె; నద్రీంద్రతనూజయు
వనచరీభావంబు వఱలఁ దాల్చెఁ;
గుఱుచచేతులు, మిడిగ్రుడ్లును, గడుకొన్న
[1]తఱటులు, మఱి చెంచుఁదలలు నమరఁ
దడవిండ్లు సేపట్టి తడయక యెఱుకు లై
యార్చుచు భూతమ్ము లాత్మసతుల
|
|
| తే. |
నెఱుకుసతులఁ గావించి యయ్యెఱుకురాజు
ముందటం, బక్కియల నొక్కమొగిన నిలిచి;
రంత వేఁటనెపంబున నంధకారి
గదలెఁ దద్వన మెల్ల గ్రక్కదలుచుండ.
| 300
|
| చ. |
అలుగుల మ్రంది యందుల మృగావలియున్ విహగంబులున్ భయా
కులగతిఁ బొంది మూఁగలును గుంటులు జీకులు నైనయట్టు లై
యులియక యున్నచో నడఁగి యుండఁ గిరాతబలంబుతోడఁ బిం
గలయనుం డుమేశ్వరుఁడు గవ్వడి డాయఁగ వచ్చెఁ జెచ్చెరన్.
| 301
|
| వ. |
అంత నీశ్వరచోదితుం డయి మూకుం డను దైత్యుండు సూకరం బై భీకరా
కారంబున బీభత్సు వధియింప సమకట్టి పయిం బఱతెంచిన.
| 302
|
| క. |
అనఘుండు దాని దవ్వులఁ
గని ఘనుఁ డయి పాండవుండు గాండీవగుణ
ధ్వని సేయుచు డాసినఁ బె
ల్చన యేయఁ గడంగి నిలిచె సంరంభమునన్.
| 303
|
| వ. |
అదియును నాక్షణంబ యేసిన యమ్మునుం బోలె నతివేగంబున దా నాసన్నంబైన, దా
ని నేయ కేయకు మని యెఱుకురాజు వారించినను వాని వచనం బాదరింపక.
| 304
|
| చ. |
పటువిశిఖంబునం ద్రిదశపాలతనూజుఁడు పంది నేసె; ము
న్నట పరమేశ్వరుండును రయంబున దానిన యేసె; నిట్టు లొ
[2]క్కొటఁ బడియెన్ హరార్జునుల ఘోరశరంబులు పందిపైఁ గుభృ
త్తటముపయిన్ వడిం బడు నుదగ్రమహాశనులట్ల మ్రోయుచున్.
| 305
|
| క. |
హరుశరమును, నరుశరమును
సరి నిరుపక్కియలు [3]దాఁకి జవ మఱి, శరసం
భరమునఁ దిరిగె వరాహము
శరనిధిమథనమునఁ దిరుగు శైలమపోలెన్.
| 306
|
- ↑ యుర్లును మఱి చెంచుఁ (చుంచు) (చింకి) దరదుల(తలలు) (దరడుల) జడచుచంచు (యంచు) దలలు నొప్ప, తలవళ్లు
- ↑ క్కట వడియెన్ ... గాఢశరంబులు
- ↑ గొన్న
