| చ. | పుడమియు [1]సర్వసంపదలుఁ బొల్పఱ వైరులపాలు సేసి, యీ | 412 |
| సీ. | పుత్త్రులు దుఃఖార్తిఁ బొగులుట కనిశంబుఁ | |
| ఆ. | యనఁగ నేర్చువాఁడ? నాచార్యవిదుర శాం | 413 |
| వ. | అని పెక్కుదెఱంగుల వగచి, యాధర్మజుండు దప్పి కోర్వక నీళ్ళు ద్రావుటకై | 414 |
| మ. | “విను మే నొక్కబకంబ; నిక్కొలను పృథ్వీనాథ! నాసొమ్ము; నీ | 415 |
| క. | ఏనడిగిన యర్థములకు | 416 |
| వ. | “అయ్యా! నీవు బకరూపధరుండ వై యున్న రుద్రుండవో, పావకుండవో, పవనుండ | 417 |
| ఆ. | “కౌరవేంద్ర! బకమఁ గాను నే; విను మొక్క | 418 |
| మ. | నిలిచెం దాళసముచ్ఛ్రితాంగుఁడు, మహానిర్ఘోషసంతర్జితా | 419 |
| వ. | ఇట్లు నిలిచి కౌంతేయాగ్రజున కి ట్లనియె. | 420 |
