| | [1]నేప్రొద్దు వచ్చిన నింతి యప్పుడ భక్ష | |
| ఆ. | ననుదినంబు భోజుఁ డాత్మజఁ బిలిచి త | 323 |
| వ. | అంత నొక్కసంవత్సరంబు పరిపూర్ణం బయినఁ బ్రీతుం డై దుర్వాసుండు గుంతిం | 324 |
| మ. | “మదిఁ గారుణ్యము సేసి విప్రవరుఁ డీ మంత్రంబు నాకిచ్చె; నే | 325 |
| వ. | సహజకుండలకవచాభిరామం బైన తదీయమూర్తివిభవంబున కోటు వడి “దేవా! | 326 |
| తే. | “అబల! నీమంత్రబలంబున నరుగుదెంచి | 327 |
| తే. | “కార్య మొక్కటియును లేదు; కౌతుకమున | 328 |
| వ. | అనిన దానికి సూర్యుం డి ట్లనియె. | 329 |
| ఉ. | “క్రమ్మఱి పోక తప్పెడినె? కామిని! యే మని మున్ను నీవు చి | 330 |