పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/321

⁠

పాశుం జేసి యాసుందరి కి ట్లనియె.

⁠ 250

చ.⁠

“కొను మిదె నీమనఃప్రియునిఁ గోమలి! వీఁడు చతుశ్శతాబ్దముల్ మను నిటమీఁదఁ; బుత్త్రులఁ గ్రమంబున నూర్వురఁ గాంచుఁ; గీర్తివ ర్ధనుఁ డగు; సంతతాధ్వర[1]విధానములం బరితుష్టి సేయు న య్యనిమిషకోటి కెల్లను; నిజాన్వయమౌళివిభూషణుం డగున్.”

⁠ 251

వ.⁠

అని యాదేశించి యంతర్హితుం డయ్యె;నక్కాంతయుఁ గ్రమ్మఱి చని యె ప్పటియట్ల జీవితేశ్వరుం తన తొడలపై నిడికొని కూర్చున్నయెడం, గొండొక వడికి లబ్ధచేతనుం డై సత్యవంతుండు దెలిసి, నిజవల్లభం జూచి యి ట్లనియె.

⁠ 252

క.⁠

“కడుఁ దడవు నిద్రవోయితిఁ [2]బడఁతీ! ననుఁ దెలుపవలదె? బలియుఁ డొకరుఁ డె క్కుడుజవమునఁ బట్టి బలం బెడలఁగ ననుఁ దిగిచె; నాతఁ డెవ్వఁడు సెపుమా?

⁠ 253

చ.⁠

అది కల గాదు; నిక్కువమ యైనటు లున్నది; నాకు నెంతయున్ మది [3]వెఱ పుట్టె” నావుడును మానిని యిట్లను “నీకు నంతయున్ ముదమున రేవు సెప్పెదఁ; దమోమయమై యిదె శర్వరీముఖం బొదవె; విలంబనం బిచట నొప్పదు; లెమ్ము నరేంద్రనందనా!

⁠ 254

మ.⁠

[4]అదె నక్తంచరు లిందు నందును మహోగ్రాకారులై [5]క్రందుగా మెదలం జొచ్చిరి; ఘోరఫేరవరుతుల్ మిన్నందెఁ దీవ్రంబు లై; పదశబ్దంబులు మీఱఁ జూడు కలయం బాఱం దొడంగెం బెనుం గదుపుల్ గట్టి మృగంబు లియ్యెడ; భయోత్కంపంబు నా కయ్యెడిన్.

⁠ 255

క.⁠

విను నీవు దడయుటకు మీ జననియు జనకుండుఁ గరము సంతాపభరం బునఁ బొందుదు రింతకుఁ; గ్ర న్నన వారికి సంతసం బొనర్పవె యధిపా!”

⁠ 256

వ.⁠

అని పలికి తదీయవిషాదచేష్టితంబు లుపలక్షించి వెండియు.

⁠ 257

చ.⁠

“తమమును బెల్లుగాఁ బరగె; దవ్వు నిజాశ్రమభూమియున్; దను శ్రమమును బాయ దిప్డు నను చందమ యైనఁ జనంగ నేల? యిం పమరఁగ నింత ప్రొద్దు సుగుణాకర! యిచ్చట నిల్చి రేపు వో దమె? తెఱఁ గెద్ది?” నావుడును దన్వికి సాళ్వతనూజుఁ డి ట్లనున్.

⁠ 258

క.⁠

“మానె శిరోవేదన; నా మేనికిఁ దగ లావు వచ్చె; మెల్లన యరుగం గా నోర్తుఁ; దల్లిదండ్రులఁ గానక యే నెట్లు నిలుతుఁ గాననభూమిన్?

⁠ 259

క.⁠

ఇంతకు మున్నెన్నఁడు నే నింత తడవు వారిఁ బాసి యెందుఁ దడయ; నేఁ డింతవడి మసలుటకు వా రెంత వడిరొ? యేమి యైరొ? యెట్లున్నారో!

⁠ 260

ఆ.⁠

సంధ్యప్రొద్దు నన్ను జనని యెన్నఁడు నిలు వెడలనీదు; నేఁడు విపినభూమి మధ్యరాత్రివేళ మసలుట కాయమ యెట్టిపాటు పడునొ యే నెఱుంగ.

⁠ 261

1. వితానము...నిజాన్వయకోటివిభూష
2. బడలిననుం దెలుపవలదె...డెక్కుడుపడి ననుఁ బట్టి
3. మర పుట్టె
4. ఈపద్య మొకానొకప్రతియందు కానరాదు.
5. క్రమ్మగా...ఘోరభైరవ