పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/307

⁠

ల్లను మ్రోయ మత్తగజముం గనిన మృగేంద్రుండపోలెఁ గడఁగెం బెలుచన్.

⁠ 116

వ.⁠

అంత.

⁠ 117

ఉ.⁠

జైత్రులు, గోత్రభూమిధరసారులు, [1]సాగరధీరు, లుల్లస చ్చిత్రధనుఃకళావిదు, లజేయులు, భూరిజయార్థు లప్డు సౌ మిత్రియు మేఘనాదుఁడు నమిత్రవిభేదులు దాఁకి రార్చి లో కత్రయభీకరప్రథనకౌతుకవేగితచిత్తవృత్తు లై.

⁠ 118

క.⁠

మచ్చరము మీఱ నొండొరుఁ జిచ్చఱపిడుగులనుబోని శితవిశిఖములం జెచ్చెర [2]బోరఁగ విలునే ర్పచ్చటఁ దుల్యంబు లయ్యె నయ్యిద్దఱకున్.

⁠ 119

క.⁠

తనకంటె నపుడు రావణ తనయుండని మీఱఁ [3]జూచుఁ; దా నాతనికం టెను మున్న రాఘవానుజుఁ డనుపమశరలీల నతిశయంబుగ మెఱయున్.

⁠ 120

క.⁠

అంతఁ బటుతోమరంబుల నెంతయు వెస నృపతనూజ నింద్రజి వైవన్ సంతతశరముల నన్నిటి నింతింతలు శకలములుగ నేసి నతండున్.

⁠ 121

వ.⁠

అట్టియెడ నంగదుండు గడంగి లక్ష్మణునకుం దలకడచి, యమందవేగంబున మందోదరీనందనుం గవిసి, ఘనమహీరుహంబునఁ దన్మస్తకంబు వ్రేసినం జలిం పక నిలింపపతివైరి నిశితప్రాసంబు వాసవపౌత్త్రుం జంప నెత్తుటయు, లక్ష్మణుండు దానిం దునియు నేసిన, నయ్యసురయు గదాదండంబుఁ నేర్చి [4]యంగదువక్షం బు వ్రేసినం, దొలంగక చెలంగి వాలిసూనుండు సాలవృక్షంబున నారాక్షసు రథంబు రథ్యసారథిసహితంబుగాఁ జదియ నడిచె; నట్లు విరథుండయి యచ్చో టన యంతర్థానంబు నొంది గగనగతుం డయ్యెఁ; బదంపడి.

⁠ 122

క.⁠

ఎవ్వలన నుఱుకునో యతఁ! డెవ్వరి నెటు సేయు నొక్కొ! యిం దనుచుఁ గడున్ నివ్వెఱ పడి కపిసేనలు గ్రొవ్వు సెడం బంక్తివదనుకొడు కుద్దతుఁ డై.

⁠ 123

చ.⁠

ఉఱుముచు [5]నంత్యకాలచరితోగ్రబలాహకలీల దోఁపఁగా దఱచగు ఘోరపుం బిడుగుఁదండము వోని శరప్రతాన ము క్కఱఁ దొరఁగించుచుం, గపిబలావళిఁ ద్రుంచి కలంచె నేపునన్; నెఱఁకులు నొంచి బాణమయనీరధి ముంచె రఘుప్రవీరులన్.

⁠ 124

క.⁠

మాయాధికు నంతర్హిత కాయుఁ, బురందరవిరోధిఁ గాకుత్స్థులు క్రో ధాయత్తులగుచు నేసిరి ధీయుక్తులు శబ్దభేదిదివ్యాస్త్రములన్.

⁠ 125

వ.⁠

వానికి నలిగి సుగ్రీవాదివానరులు వృక్షశిలాప్రకరంబులు గైకొని యాకసంబు న కెగసిన నద్దానవుండు వారినందఱ వెఱచఱవ నేయుటయుఁ, జేవ సెడి మగిడి పుడమి కెఱఁగిరి; వాఁ డంత నిలువక వాఁడితూపులు వఱసి రామలక్ష్మణులఁ గరంబు నొప్పించినం, జె య్వేది యయ్యన్నయుం దమ్ముండును గపిబలంబు

⁠

1. వార్ధిగభీరు
2. నొంపగ...దుల్యంబ యయ్యె
3. జూచి తా
4. అంగదు సవ్యపార్శ్వంబున వక్షంబు
5. నంతకాలచలితోగ్ర...దండముఁ బోని...ద్రుంచి...నెఱకిలి నొంచి