| |
డయిన హనుమంతుండు రాఘవునకుఁ గృతాంజలి యై యి ట్లనియె.
| 12
|
| క. |
“దేవిఁ బొడగంటి నేను ధ
రావల్లభ! శైలసరిదరణ్యనగరపా
రావారకలిత మగు వసు
ధా[1]వలయము వెదకి వెదకి దక్షిణపుదిశన్.
| 13
|
హనుమంతుఁడు రామునితో సీతం జూచిన వృత్తాంతము సెప్పుట
| తే. |
అవధరింపుము దేవ! నే మందఱము న
నేకముఖమునఁ దొలి తొలి యిందు నందు
నరయుచును బోయి యొక్కెడ నతివిశాల
మైన భూవివరము గంటి మద్భుతముగ.
| 14
|
| వ. |
కని దానిం బ్రవేశించి నిరంతరతిమిరసంవృతంబును, బహుకీట[2]సంకులంబును
నైన మార్గంబున ననేకయోజనంబులు సనునెడ, ముందట నర్కప్రకాశం బై
న పురంబు గానంబడియె; నందొక్క తాపసాంగన యుండి మమ్ము నాదరించి,
తన పేరు ప్రభావతి యనియును, నప్పురంబు మయుని పురంబనియును జెప్పి,
మధురంబు లయిన భక్ష్యభోక్ష్యంబు లొసంగినం దృప్తుల మై తదుపదిష్టమా
ర్గంబున మహీవివరంబు నిర్గమించి సహ్యదర్దురశైలంబులు గడచి మలయశైల
శిఖరం బెక్కి.
| 15
|
| స్రగ్ధర. |
లీలం గల్లోల[3]మాలోల్లిఖితగగన మై, లీననానాకుళీర
వ్యాళోగ్రగ్రాహమీనావళుల నెసఁగి, దుర్వారవారోఘగంభీ
రాలంఘ్యప్రౌఢవేగం బగుచు, బహుతరాయామవిస్తార మై బి
ట్టాలోకింపంగ నుగ్రం బగు జలనిధి నంతంతటం గంటి మంతన్.
| 16
|
| క. |
కని యిది రత్నాకర; మి
వ్వననిధి సీమమునఁ గల్గు వసుమతిలోనన్
జనకసుత వెదకి కానమ;
చన దివ్వారాశి దాఁటి చన నెవ్వరికిన్.
| 17
|
| ఉ. |
భూమితనూజఁ గాన మని పోయి రఘూద్వహుతోడఁ జెప్పి, య
బ్భూమిపుచిత్త మాతురతఁ బొందఁగఁ జేయుటకంటెఁ జూడఁగా,
నీమెయిఁ జావు మేలు; మన కేల విచారము లింక? నంచు నం
దేము గడంగి యందఱము నేక[4]తమం బగు నిశ్చయంబుతోన్.
| 18
|
| వ. |
అనశనవ్రతంబు సంకల్పించి నియతచిత్తుల మై యుండి, రాఘవు కార్యార్ధం బై
తెగిన జటాయువు గృతార్ధుం డయ్యె; మనము నట్టి పుణ్యలోకంబు వడయుద
మని పలుకుచున్నయెడ.
| 19
|
| క. |
గిరిశృంగతుంగవిగ్రహుఁ,
డురుతరసత్త్వుఁడు, విహంగమోత్తముఁ డందొ
క్కరుఁ డొయ్యన మాయున్నెడ
కరుదుగఁ జనుదెంచి విగళితాశ్రుం డగుచున్.
| 20
|
| సీ. |
“అయ్యలార! జటాయు వని పల్కెదరు మీర
లెవ్వరు? సెప్పరే; యేను వాని
కగ్రజుండ; ననూరునాత్మజన్ముల మేము;
సంపాతి నా పేరు; సమ్మదమున
నేనును దమ్ముడు నినమండలమునకుఁ
జను వేడ్క నొకనాఁడు చదలి కెగసి
చనఁ జనఁ దీవ్రాంశుసంతాపమునఁ జేసి
కమరె నా ఱెక్కలు; గమర వయ్యె
|
|
| తే. |
ననజుపక్షమ్ము; లే నిమ్మహాచలమున
నాఁటఁగోలె నెచ్చటికిఁ జనంగ నేర
|
|
- ↑ వలయం బెల్ల వెదికి దక్షిణపు
- ↑ సంకటంబును
- ↑ భాగోల్లిఖిత
- ↑ మతం బగు
