పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/264

చ.⁠

“స్థిరమతు లైనపార్థులకు సేమమ; నీకు ననామయంబె? భూ వర! [1]తగవింద వైతి గుణవర్యులయింటికి; నట్లు గావునం బరువడి నాసనక్రియయుఁ బాద్యముఁ గైకొను మాదరంబుతో; సరసకురంగమాంసములఁ జల్పుము భోజనకృత్య మిత్తఱిన్.

⁠ 162

ఆ.⁠

వేఁట వోయినారు విభు; లిప్డు వత్తురు; వారు వచ్చి నీకు వలయునట్టి ప్రియము లాచరింపఁ బ్రీతుండ వై మఱి యిష్టజనులు నీవు నేగుఁ మనఘ!”

⁠ 163

చ.⁠

అనవుడు సైంధవుం డనియె “నంబుజలోచన! నీవు మాకుఁ జే యు నతిథిపూజ లన్నియును నొక్కటనైనఁ గొఱంత [2]లేక వ చ్చినవియ, మన్మథాస్త్రముల చిక్కునఁ గాఱియవొందె డెంద; మిం క ననుఁ గృతార్థుఁ జేయుము; దగన్ రథ మెక్కుము; లెమ్ము నెమ్మితోన్.

⁠ 164

మ.⁠

ధరణీరాజ్యము గోలుపోయి ఘనకాంతారస్థలీవాసు లై సరివా రెల్లను నవ్వఁ గుత్సితదశాసంప్రాప్తిమై నున్న ము ష్కరులం బార్థులఁ [3]గొల్చినం గలదె సౌఖ్యం బెంతయున్ బేల వై తరవిందానన! శ్రీవిహీనులఁ గరం బర్థింతురే కామినుల్?

⁠ 165

ఆ.⁠

చిగురుఁబోఁడి! నిఖిలసింధుసౌవీరభూ వలయరాజ్యగౌరవంబుతోన నన్ను నేలికొని మనఃప్రియభోగైక యోగ్య వగుము విడువు మొండుదలఁపు.”

⁠ 166

వ.⁠

అనినం బాంచాలి ప్రకంపితచిత్త యగుచుఁ గొండొక దొలంగి వాని దెస [4]నను మానదృష్టిం జూచుచుఁ; దనపతులరాకయ కోరుచు, బ్రతివాక్యంబులఁ గొంత కాలక్షేపంబు సేయుటకై వాని కి ట్లనియె.

⁠ 167

తే.⁠

“తలఁపఁ బాండవధార్తరాష్ట్రులకుఁ జెలియ లైన యాదుస్సలకుఁ బతి వనఘ! నీవు నాకుఁ దోఁబుట్టువవు గావె? నీకుఁ జనునె పాడి దప్పినమాటలు పలుక నిచట?

⁠ 168

క.⁠

నయమును ధర్మముఁ గల య న్వయమున జనియించినాఁడ; వక్కట! ధర్మ క్రియ యెఱుఁగంగా వలదె? యు భయలోకవిరుద్ధ మైనపథ మేమిటికిన్?”

⁠ 169

వ.⁠

అనిన నద్దురాత్ముండు దరస్మితాననుం డగుచు ని ట్లనియె.

⁠ 170

క.⁠

“వనజాక్షి! రాజధర్మము వినవే యెన్నఁడును? మనుజవిభులకుఁ బ్రమదా జనులయెడ వావి వెదకం జనదు; వలసినట్ల వేడ్క సలుపఁగఁ జెల్లున్.

⁠ 171

క.⁠

విను మదియుఁ గాక, జగమున వనితారత్నంబు లెల్లవారికి భోగం బునయెడ సాధారణము; లొ కనిధన మని [5]గురుతు గలదె? కరినిభగమనా!”

⁠ 172

వ.⁠

అనిన నయ్యంగన క్రోధకలుషితాంతరంగ యై యిప్పాపాత్ముండు ప్రియవచనం బులం బోవండు, బెట్టిదంబులం గాని చక్కంబడఁ డని తలంచి, యి ట్లనియె.

⁠ 173

1. తగువింద వైతి కురవర్యుల
2. తేదు వ, చ్చినయవి
3. గల్సినం
4. ననాదర
5. గురుదు; గరుసు