పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/226

⁠

ల్లోహితలోచనుండు, నవలోహితవస్త్రుఁడు, లోహితాస్యుఁ డై యాహవకేళికిం గడఁగునప్పుడు సూడఁగ నొప్పె లోకని ర్దాహసమిద్ధనూతనపతంగుఁడపోలె రథాధిరూఢుఁ డై.

⁠ 282

ఉ.⁠

ఆతని నుగ్రతేజు నిటలాక్షతనూభవుఁ జూచి నిర్జర వ్రాతము భీతిఁ బో విడిచి, వారక ధీరత నిల్చె; నంత ని ర్ధూతవిరోధి, వైరివధదోహలియై వడి వైచెఁ దీవ్రని ర్ఘాతముతోడఁబుట్టు వనఁ గాఁ దగు నుజ్జ్వలశక్తి దైత్యుపైvd.

⁠ 283

క.⁠

దారుణకల్పాంతాగ్ని స మారంభము దోఁప [1]నమ్మహాశక్తి రయం బారంగ నడరి దివిజేం ద్రారాతిం బొదివి భస్మితాంగునిఁ జేసెన్.

⁠ 284

వ.⁠

ఇవ్విధంబున మహిషాసురుం బరిమార్చి కుమారుండు మఱియు నమ్మహాశక్తిం బునఃపునఃప్రయోగంబు గావించుచు ననేకదైత్యదానవశతసహస్రంబుల వధి యించె; నద్దేవునిపారిషదగణంబును గవిసి యసురులం దునిమి తూఁటాడి తదీయ రక్తపానమాంసఖాదనంబులు సేసి మత్తిల్లి యాడుచుం బాడుచు నతనిఁ గొనియా డుచు విహరించె; నిట్లు వైరులం బొలియించి తిమిరంబు విరియించిన తిమిరవైరి యుంబోలె వెలుంగుచున్న కార్తికేయు నజేయుం జేర నరుగుదెంచి దేవేం ద్రుం డతనిం గౌఁగిటం జేర్చి యి ట్లనియె.

⁠ 285

చ.⁠

“కమలభవప్రదత్తవరగర్వితుఁ డై మముఁ జీరికిం గొనం డమితపరాక్రముండు దను[2]జాధిపుఁ; డీతఁడు నీమహోగ్రకో ప మను దవాగ్నియందు శలభంబునుబోలె నశించె; వీనికిన్ సము లగువారు వెండియును జచ్చిరి నూర్వురు దైత్యు లీయనన్.

⁠ 286

క.⁠

లోకత్రయంబునందును నీకీర్తి వెలింగె; నమరనికరము నేనున్ నీకింకరులము; గుణర త్నాకర రక్షింపు మమ్ము [3]ననిశము కృపతోన్.”

⁠ 287

వ.⁠

అని పలికె నప్పుడు పార్వతీసుందరుండు నిజనందనుఁ బునఃపునరాలింగనంబుల నభినందించి, పురందరప్రముఖులం జూచి యిక్కుమారునందు నాయం దె ట్లట్ల సభక్తికచిత్తుల రై వర్తిల్లుం డని యాజ్ఞాపించి, యనంతరంబ భద్రవటంబునకుం జనియె; నమరులు ప్రమదంబునం దమతమనివాసంబులకుం జని రివ్విధంబున.

⁠ 288

ఉ.⁠

ఒక్కదినంబునందు బలియుండు సురారుల నెల్లఁ దున్మి పెం పెక్కి దయార్ద్రుఁడై యభయ మిచ్చె జగంబుల కెల్ల షణ్ముఖుం, డిక్కథ భక్తితో వినిన నెప్పుడుఁ గీర్తన సేసినన్ జనుల్ నిక్కము సర్వదోషముల నీఁగి భజింతురు [4]భవ్యభద్రముల్.

⁠ 289

వ.⁠

అని మార్కండేయుండు సెప్పినఁ బాండవులు సంతుష్టహృదయు లై యమ్మహా

⁠

1. నమ్మహాస్త్రంబు ... నడచి దివిజేం
2. జాధముఁ ... కో, పమున దవా
3. ననిశంబుఁ గృపన్
4. సర్వసంపదల్