పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/219

మ.⁠

“బలముం దేజము [1]నించి లోకముఁ గృపం బాలించు; టర్కేందుభూ జలతేజఃపవనాంబరంబులకు నస్థైర్యంబు గాకుండ ని శ్చలశక్తిస్థితి నీగి; శిష్టజనరక్షాదుష్టశిక్షాసమా కలనం బింద్రపదస్థుఁ డౌ నతనికిం గర్తవ్యముల్ షణ్ముఖా.”

⁠ 225

చ.⁠

అనునెడ నింద్రుఁ డి ట్లనియె “నట్లయినం గడులెస్స; దేవ! నీ వనిమిషనాయకత్వమునయం దభిషిక్తుఁడ వై ముదంబుతో ననుఁ బనిగొమ్ము నీదు కరుణన్ దొసఁగెల్లను [2]దీఱి యుండెదన్; ఘనతరశౌర్యసారుఁడవు గావున నర్హుఁడ వింద్రలక్ష్మికిన్.

⁠ 226

వ.⁠

ఏను దేవేంద్రపదవి నుండనోడుదు; నెట్లనిన భవదీయతేజోవిశేషంబులు సూ చి విస్మితులై కొందఱు నీకు నింద్రపదవియందు వేడ్క పుట్టునట్లుగా నేమేనిం జెప్పి నావలనం గొఱగామి కల్పించి నీకును నాకును భేదంబు సేయం జూతురు; దానం జేసి నీవు కుపితుండవై నాయెడం గృప దప్పిన నెవ్వారికి వారింపన లవిగాదు; లోకభయంకరం బైనవిగ్రహంబు ప్రవర్తిల్లుఁ గావున నవశ్యంబును దివిజరాజ్యంబు నీక యొప్పించితి; మమ్మెల్ల నేలికొ” మ్మనినఁ గుమారుండు నవ్వుచు ని ట్లనియె.

⁠ 227

ఉ.⁠

“[3]అట్టివి యేల పుట్టు? నమరాధిప! నీవ జగత్ప్రభుండవై యిట్టులమైన తేజము వహించి సుఖంబున నుండు; మేను నీ చుట్టమనై భుజాబలము సొంపున నీ కెలసంబు దీర్చెదం; జట్టన నన్నుఁ బంపుము; భృశంబుగ నెయ్యది కార్య మిత్తఱిన్.”

⁠ 228

చ.⁠

అనవుడు సంతసిల్లి యతఁ డాతని కి ట్లను; “నట్టులైన నీ పనుపున నేను సత్యహితభాషణ! యింద్రపదంబునందు ని ల్చి నెగడువాఁడ నైతి; సురసేనల కెల్లను నాయకుండవై ఘనభుజ! నీవు సత్కృప జగద్భయ[4]మోచన మాచరింపవే.”

⁠ 229

వ.⁠

అనినఁ గుమారుండు మరుత్పతి కి ట్లనియె.

⁠ 230

ఉ.⁠

“నీకుఁ బ్రియంబుగా భవదనీకినికిం బతి నయ్యెదన్ భుజో త్సేకపటుప్రతాపము లజేయములై పెనుపొందఁ బేర్చి; ఘో రాకృతు లైన నీరిపుల నందఱఁ దున్మెద; సర్వలోకర క్షాకరణైక[5]వృత్తి నవికల్పుఁడ నయ్యెదఁ గట్టు పట్టమున్.”

⁠ 231

వ.⁠

అనిన నతిప్రీతుం డగుచుఁ బురుహూతుండు సకలసురమునిగణసమేతుండయి త త్క్షణంబ కుమారునకు నఖిలదేవసేనాధిపత్యంబునం దభిషేకం బొనరించె; ముని వరుల జయజయశబ్దంబులు, నమరుల సింహనాదంబులుం, గిన్నరగంధర్వగానం

⁠

1. నిల్పి; నచ్చి; ఁ జూపి ... ని, శ్చలభక్తిం దగ
2. మాని
3. అట్టిది ... నీవు జగ ... భృశంబుగ నిట్టి దకార్య
4. నోదన
5. బుద్ధి