పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/194

శ్రీ

గణేశశారదాగురుభ్యో నమః

శ్రీమదాంధ్రమహాభారతము

ఆరణ్యపర్వము - పంచమాశ్వాసము

⁠

యువతీప్రియ! నృపనా రాయణబిరుదాంకభీమ! రమణీయగుణ శ్రీయుత నిర్మలధర్మప రాయణ రవితేజ రాజరాజనరేంద్రా.

⁠ 1

ధర్మజునకు మార్కండేయుఁడు పుత్త్రున కుండఁ దగుగుణంబులం దెల్పుట

వ.⁠

అక్కథకుండు శౌనకాదిమహామునులకుం జెప్పె; నట్లు బహుభంగుల మార్కం డేయుండు వివరింపం బుణ్యకథావిశేషంబులు విని సంతుష్టహృదయుం డై కౌం తేయపూర్వజుండు మఱియు నమ్మునీంద్రున కి ట్లనియె.

⁠ 2

సీ.⁠

“సమధికదర్పదుర్జయములై [1]నిగిడెడు                  నింద్రియంబులఁ గుదియించి తెచ్చి, మనసుపొందున నిడి; మన సహంకారంబు                  పజ్జకుఁ బాపి, సద్భక్తియుక్తి నెరయంగ ననిశంబు నిజభర్తృశుశ్రూష                  యందు సమాహిత యైన వనిత యఖిలలోకోత్కృష్ట యని యెప్డు నూహింతుఁ;                  నరయఁ బతివ్రత లైన వారి

⁠

తే.⁠

చరిత మత్యంతధర్మసూక్ష్మంబుఁ, గరము [2]దుష్కరము గాదె తలఁప నిర్ధూతదురిత! యట్లు గావున విన వేడ్క యయ్యెఁ జెప్ప వయ్య పుణ్యసతీప్రభావంబు నాకు.

⁠ 3

వ.⁠

మఱియుఁ దల్లిదండ్రు లిరువురయందును బుత్త్రనిమిత్తం బైనయాయాసం బెవ్వ రి కెక్కుడు? వారలయెడం బుత్త్రుం డెట్టివాఁడు గావలయు? హీనయోనిజాతుం డైన పురుషుం డేమితెఱంగునడవడిం బరమధార్మికులలోకంబులు వడయు? నివి యన్నియు వివరింప నీవ యర్హుండ” వనిన నమ్మహాముని యమ్మహీపతి కి ట్లనియె.

⁠ 4

సీ.⁠

“జతనంబు మిగుల మాసములు దొమ్మిది యుద                  రంబునం గరము భరంబుతోడ భరియించి, పదపడి ప్రాణసంశయదశ                  నొంది, పుత్త్రునిఁ గాంచు [3]నొనరఁ దల్లి తపములు యజ్ఞముల్ దానముల్ వ్రతములు                  దేవతాసజ్జనసేవనములుఁ గావించుఁ బుత్త్రునిఁ గామించి జనకుఁ డి                  ట్లిరువురపాటును సరియె తలఁపఁ;

⁠

1. నెగడెడు
2. దుష్కరంబును గాదె నిర్ధూత ... జెప్ప, వలయుఁ బుణ్య.
3. నెందుఁ దల్లి; నొరసి తల్లి