పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/192

ఉ.⁠

బోరన విస్ఫులింగములు వొడ్మఁగఁ దన్ముఖనేత్రనాసికా ద్వారములందు వెల్వడియె దారుణవహ్నిశిఖాకలాపముల్; వారక యందు మ్రంది రనివార్యులు రాజకుమారు లందఱున్ ఘోరత సాగరుల్ గపిలుకోపమునందు నశించుచాడ్పునన్.

⁠ 410

వ.⁠

ఇట్లు దృఢాశ్వకపిలాశ్వభద్రాశ్వులు దక్కం దక్కినకొడుకు లందఱుఁ బొడవ డంగినఁ [1]గినుకం గువలాశ్వుండు సంహారసమయసప్తాశ్వుండునుంబోలె నుజ్జ్వలుం డయి కదియుటయు, నద్దానవుండు క్రోధసంరంభమున సముత్థితుం డై యొక్క శూలం బెత్తికొని కవిసె; నప్పు డమ్మహీవిభుండు దదీయదేహజనితం బై మండు చున్న యగ్ని నాత్మీయయోగవిద్యాప్రభావం బగుజలప్రవాహంబునం బ్రశాంతంబు గావించి బ్రహ్మాస్త్రంబు ప్రయోగించిన.

⁠ 411

క.⁠

ఆదివ్యాస్త్రజ్వలనము భూదిగ్గగనములు నిండి పొదివి మహోగ్రం బై దానవుఘనదేహము బూదిగ నొనరించెఁ జిత్రముగ నొకమాత్రన్.

⁠ 412

వ.⁠

అంత.

⁠ 413

క.⁠

“సురశత్రుఁ డైనధుంధునిఁ బరిమార్చితి వీవు జగదభయకారివి; భూ వర! ధుంధుమారుఁ డనఁగాఁ బరఁగు” మనిరి సురలు మునులు పార్థివముఖ్యా!

⁠ 414

వ.⁠

ఇట్లు ప్రసన్నులై యింద్రాదిదేవతలు నుదంకప్రముఖసంయమివరులును నమ్మహీ వరు నభినందించి “నీ కెయ్యది యిష్టంబు సెప్పు” మనిన నతండు బ్రాహ్మణభక్తియు, ననవరతదానశీలతయు, విష్ణునితోడి సఖ్యంబును వరంబులుగాఁ దనకుఁ గోరిన నట్ల యొసంగి, రాక్షసనిహతు లైనయతనిపుత్త్రులం బునర్జీవితులుగాఁ బ్రసాదిం చి, వార లందఱు నిజనివాసంబులకుం జని; రంతఁ గువలాశ్వుండును విజయో ల్లాసభాసితుం డై, యుదంకు నిజాశ్రమంబున కనిచి, కుమారసహస్రంబుతో నిజ పురంబున కరిగి, [2]వారాంగనానృత్యగానవిశేషంబు లాలోకించుచు రాజధానిం బ్రవేశించి సముజ్జ్వలసామ్రాజ్యసౌఖ్యంబులం బరంగుచుండె” నని మార్కండే యుండు ధర్మరాజునకు గువలాశ్వుండు ధుంధుమారుం డైనవిధంబు సెప్పెనని వైశంపాయనుండు జనమేజయున కెఱింగించినతెఱంగు.

⁠ 415

క.⁠

చరమయుగ[3]చరితధర్మ స్థిరీకరణచతురచరిత! ధీగుణలీలా పరికరపరిచితనయవి స్తర! వితరణవివరణైకదానవినోదా!

⁠ 416

మాలిని.⁠

కరివరకిరికూర్మక్ష్మాధరాధీశతుల్యో ద్ధరణగుణధురీణోద్ధండబాహార్గళాగ్ర స్ఫురితనిఖిలగోత్రాభోగభాగ్యైకభోగా! [4]దరణసుఖితమూర్తీ! ధర్మతంత్రానువర్తీ!

⁠ 417

1. గడంగి గినుకం
2. 'వారాంగ ... బ్రవేశించి' యిది వ్రాఁతప్రతుల లేదు.
3. చలితధర్మ
4. తరుణరుచిర