పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/185

⁠

[1]గొని వేఱ యొండు నిచ్చెద నను టిది యేనాఁటి చంద?” మని ముని పెలుచన్.[2]

⁠ 350

క.⁠

పలుకుటయు నలిగి శలుఁ “డి ప్పలుగుఁదపసి నంటఁగట్టి పటుశూలములం బొలియింపుఁ” డనుచు భీకర బలుల నియోగించెఁ దనదుపార్శ్వజనములన్.

⁠ 351

వ.⁠

అంతయు జూచి వామదేవుండు ఘనరోషభీషణప్రహాసదుర్నిరీక్ష్యము ఖుం డగుటయు నాక్షణంబ ఘోరాకారు లగురాక్షసు లనేకులు పుట్టి నిశాత శూలంబుల నాభూపాలుం బొడిచి కాలగోచరుం జేసిరి; మునీంద్రుడు నిజేచ్ఛం జనియెఁ; దదనంతరంబ శలానుజుండు దలుం డనువాఁడు నిజరాజ్యపట్టబద్ధుం డై సుఖం బుండఁ గొండొకకాలంబునకు వామదేవుఁడు సనుదెంచి వానిం గని “మహాత్మా! నీవు ధర్మపరుండవు; ధర్మువు దప్పనోడుదేని మాహయంబుల ని” మ్మ నుటయు దలుం డలిగి నిజసమీపంబున నున్నసారథిం జూచి యి ట్లనియె.

⁠ 352

సీ.⁠

“కడుఁ గ్రొవ్వి తేఁకువ సెడియె నీపాఱుండు;                  వీఁకమై నిప్పుడు వీనిఱొమ్ము వ్రయ్యంగ సేసెదఁ, జయ్యన విషదిగ్ధ                  సాయకమును శరాసనమ్ముఁ దెమ్ము నావుడు నమ్మహీదేవుండు నగుచు ని                  ట్లనియె “న న్నేయఁ దెమ్మనిన విశిఖ మంతఃపురంబున సంతసంబున నున్న                  [3]ఘను భవత్సుతుఁ దున్ముఁగాక యిపుడ”

⁠

తే.⁠

యనఁగఁ దదనంతరంబ ఘోరాస్త్రనిహతుఁ డైన బాలుని గొనుచు హాహారవంబు లెసఁగ నంతిపురంబువా రెల్ల వచ్చి రది ధ్రువంబుగఁ గనియును నవ్విభుండు.

⁠ 353

వ.⁠

[4]కోపాటోపావేశమానమానసవిగ్రహుం డగుచుఁ దనదురాగ్రహంబు విడువక తనసమీపవర్తులం జూచి.

⁠ 354

మ.⁠

“వినుఁడీ సర్వజనంబులుం, గడిఁగి యీవిప్రున్ దురాలాపు, దు ర్జనునిం దున్మెద నస్మదీయసుమహచ్చాపోగ్రనిర్ముక్తబా ణనిపాతచ్ఛిదురాంగరక్తజలశోణక్షోణిసంగస్థుఁ గా గనుఁడీ యీదురితాత్ము” నంచు నతిశీఘ్రప్రాప్తకోదండుఁ డై.

⁠ 355

క.⁠

శర మరిఁబోయుటయను ద త్కరయుగ్మము బాణకార్ముకంబులతోఁ జె చ్చెర సంస్తంభము నొందుఁడు నరనాథుఁడు [5]విస్మయోపనతమానసుఁ డై.

⁠ 356

క.⁠

పుల్లపడి చలము రోషముఁ బొల్లయు నై చనఁగఁ, గొంతప్రొద్దు మొగమునన్ వెల్లఁదనము గదుర నిలిచి యెల్లజనులు వినఁగ మఱియు ని ట్లని పలికెన్.

⁠ 357

ఉ.⁠

“ఆడితిఁ [6]బేలమాట; లవి యన్నియు వమ్మయిపోయె; నస్త్రసం

⁠

1. గొని వెఱ్ఱి యొండు నిచ్చెద (గొని యొంటి వేఱ నిచ్చెద), నను టిదియే వానిచంద మని
2. ఈపద్యమునకు వెనుక నొకతాళపత్రప్రతిలో 'వ. ఇట్లు మఱియునుఁ బరుషంబులు పలికిన.' యనువచన మున్నది.
3. యనఘు ... దునుము గాక
4. కోపఘూర్ణమానవిగ్రహుం ... విడువక సమీపవర్తులం; కోపాటోపావేశమానవిగ్రహుం డగు
5. విస్మయావనతమానసుఁ
6. బెక్కుమాట లవి యన్నియు వమ్మునఁ బోయె