పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/182

ఉ.⁠

“ఎవ్వరిదాన వంబుజదళేక్షణ! యేకత మిట్టు లేల [1]నీ వివ్వనభూమియందుఁ జరియించెదు?” నావుడుఁ “దండ్రిపంపునం దివ్వనభూమియందుఁ జరియించెద సద్వరుఁ గోరి; కన్య నే; నెవ్వరిదానఁ గావలయు? నేర్పడఁ జెప్పుము రాజనందనా!”

⁠ 324

వ.⁠

అనిన దానిప్రగల్భవచనంబులకు నధికవిలోలుం డై భూపాలుండు దనయభిలాషం బెఱింగించిన నమ్మగువ “న న్నెన్నండును జలవిహారంబునకుఁ జొనుపకుండునది; య ట్లయిన నిన్ను వరియించెద” ననిన వాఁడును దత్సమయంబున కొడంబడి దా నిం దోడ్కొని పురంబునకుం జనుదెంచి యిష్టసుఖతత్పరుండయి యుండె; నంత నొక్కశరత్సమయంబునందు.

⁠ 325

చ.⁠

అతులితపుష్పపల్లవఫలాన్వితభూరుహభూరివల్లరీ వితతముఁ, జారుకైరవనవీనసరోరుహషండమండలా యతసరసీమనోహరము నైన పురోపవనంబునన్ సము న్నతవిభవుండు వాసభవనంబు లొనర్పఁగఁ బంచి యిమ్ములన్.

⁠ 326

క.⁠

దేవీసహితంబుగఁ బృ థ్వీవరుఁ డవ్వనమునందు విహరించె ఘనాం తావసరవాసరంబుల భావితపద్మవనపవనపరిచితుఁ డగుచున్.

⁠ 327

వ.⁠

అంత నొక్కనాఁడు నితాంతఘర్మజలకణగలితశరీరుం డై ప్రియాసమేతంబుగా వాసగృహంబు వెలువడి తత్సమీపంబున నతిమనోహరం బయిన కమలాకరంబు గని దానితీరంబున నయ్యుగ్మలి నునిచి దాను గృతావగాహుం డై.

⁠ 328

క.⁠

“మేలై యున్నది జలము వి శాలనయన! చెమట [2]వోవఁ జయ్యన దేహ క్షాళన మొనరింపు” మనిన నాలేమ దరస్మితాసనాంబుజ యగుచున్.

⁠ 329

ఆ.⁠

మడుఁగు సొచ్చి మునిఁగి మాయమై పోయిన నద్భుతాత్ముఁ డగుచు నవనివిభుఁడు మడుఁగు గలయ వెదకి మానినిఁ గానక జలములెల్ల వెడలఁ జల్లెఁ గడఁగి.

⁠ 330

వ.⁠

ఇట్లు సల్లి యందు మండూకంబు లనేకంబు లున్నంజూచి “యివి మత్ర్పియాంగ నను మ్రింగినవి గాకేమి”యని కలుషించి యనుచరులం బిలిచి “నాకుఁ బ్రియం బు సేయవలసినవారు గలిగినం బుడమిం గలకప్పల [3]నెల్లం బొడ వడంచి రం” యని పంచిన నలుదిక్కులకుం జని తదీయకింకరవర్గంబు.

⁠ 331

చ.⁠

కొలఁకుల, వాగులన్, నదులఁ, గ్రోవుల, బావుల, నిర్ఘరంబులం గలయఁగ రోసి రోసి వడిఁ గప్పలఁ గుప్పలుగా వధించుచో నలుగుల మందు భేకనివహంబు గనుంగొని భేకనాయకుం డలఘుతపస్విరూపమున నా నృపుపాలికి వచ్చి యి ట్లనున్.

⁠ 332

1. నేఁ, డివ్వనభూమి ... సద్వరుఁ గోరుకన్య
2. యెడలఁ జయ్యన
3. నెల్లం జంపునది యనిన వారును నట్ల సేయం గడంగిన భేకనాయకుం డప్పుడ తపస్విరూపంబున నానృపుపాలికి వచ్చి యి ట్లనియె. అని యొకప్రసిద్ధవ్రాఁతప్రతియం దున్నది.