పుట:భారతం-ఆరణ్యం.pdf/120

⁠

ర్దనశార్జ్గచ్యుతసాయకావలియుఁ, గందర్పేషుజాలంబు నీ యనిరుద్ధోగ్రశిలీముఖాలియు మదీయాస్త్రౌఘమున్ ధార్తరా ష్ట్రనికాయోత్తమకాయఖండనపటిష్ఠం బయ్యెడుం బోరిలోన్.

⁠ 167

వ.⁠

కేకయసృంజయపాంచాలవృష్ణిభోజాంధకవీరులుం గృష్ణానుమతులయి యుద్ధం బున ధృతరాష్ట్రుపుత్త్రులను భీష్మద్రోణకర్ణాదులను వధియింతురు; ధర్మరాజు దమ్ములుం దానును సమయాబ్దంబులు సలిపి రాజ్యాభిషిక్తుండగు నంతకు నతిరథు నభిమన్యు నఖిలరాజ్యరక్షకుం జేసి యుండుద” మనిన సాత్యకి పలుకుల కనుకూ లుం డయి వాసుదేవుండు ధర్మరాజున కి ట్లనియె.

⁠ 168

ఉ.⁠

“ఈతనిపల్కినట్ల ధరణీశ్వర! నీరిపులన్ మహాబలో పేతులఁ బోరఁ జంపుదు రభేద్యులు వీరలు; మీకు [1]భూరిధా త్రీతలరాజ్య మెల్ల నగుఁ దెల్లము” నావుడు ధర్మనందనుం డాతతకీర్తి యి ట్లనియె నమ్మురవైరికి, సీరపాణికిన్.

⁠ 169

ఉ.⁠

“మీదయ మాకుఁ గల్గఁగ నమిత్రుల నోర్చుట యేమి పెద్ద? ధ ర్మోదయనిత్యబుద్ధులను, నుత్తమకీర్తుల నొప్పు ద్రోణభీ ష్మాతుల సన్నిధానమున [2]నమ్మెయిఁ బల్కిన పల్కు దప్పఁగాఁ గా” దని ధర్మనందనుఁడు గ్రమ్మఱిచెన్ యదువీరకోపముల్.

⁠ 170

వ.⁠

యాదవులు పాండవుల వీడ్కొని పోయి; రిట పాండవులు [3]సోమమిశ్రితతోయ యైనపయోష్ణియందుఁ గృతస్నాను లయియున్న, నందు ధర్మరాజునకు రోమశుం డి ట్లనియె.

⁠ 171

వ.⁠

“మనుజేంద్ర! దీనితీరం బున భృగుఁ డనురాజు యజ్ఞములఁ జేసిన నం దనిమిషవతి తృప్తుం డై దనుజుల [4]నోర్చెనటె ఘోరతరశస్త్రములన్.

⁠ 172

వ.⁠

మఱియు నింద తొల్లి యాధూర్తరయసుం డైనగయుండు హిరణ్మయంబు లయిన చషాలస్థాలీయూపచమసపాత్రీస్రుక్స్రువంబులును, దేవస్థాపితంబు లయిన యూపంబులు నొప్ప నే డశ్వమేధంబులు సేసి యసంఖ్యాతంబు లయినధనంబు ల ఋత్విజులను సదస్యులనుం బూజించి, సువర్ణమయగోదానంబు లనేకంబులు బ్రాహ్మణుల కిచ్చి, యక్షయంబు లయిన యింద్రలోకసుఖంబులం బడసెఁ; బయోష్ణి యందుఁ గృతస్నానులైనవారు దేవసాయజ్యంబుఁ బడయుదు” రని చెప్పుచుం జని నర్మదాస్నానంబుఁ జేసి వైడూర్యపర్వతంబుఁ గని రోమశుండు ధర్మరాజున కి ట్లనియె “నిది త్రేతాద్వాపరసంధి; యీసరోవరతీరంబు శర్యాతియజ్ఞప్రదే శంబు; మఱియు నిందు భృగుపుత్త్రుం డయినచ్యవనుండు శర్యాతి యనురాజు కూఁతు సుకన్య యనుదాని వివాహం బయి వానియజ్ఞంబున నింద్రు నాద

⁠

1. భూతధా
2. నప్పుడు వల్కిన; నట్టులఁ బల్కిన
3. సోమశ్రవసనిస్స్రుతతోయ
4. ఁదా నోర్చి ఘోర(ఁదెగటార్చె పోర)తరసమరమునన్