మొదటి యచ్చు పాతజ్ఞుల ల మహాభాష్యము నుదాత్తముగాఁ బల్కి-న బహువ్రీహి యనియు, చివరి యచ్చు నుదా త్తముగాఁ బల్కిన కర్మధారయ మనియు నతఁడు కడవకు అట్టి శక్తి మావశ్యకము. జంగుచే సందే నిర్ణయించును. హము కల్గకుండుటకు వ్యాకరణ నశ్యకము. ఇమాని చ భూయః కబ్దానుశాసనస్య ప్రయోజనాని లే...సురాః | దుష్టః శబ్దః | యదధీకమ్ | యస్తు ప్రయుజే అవిద్వాంసః | విభ్యం కుర్వంతి | యో వా ఇమామ్ చత్వారి | ఉతత్వః | స్వస్తమివ | సారస్వతీమ్ | దశమ్యాం పుత్రస్య | సుదేవో అసి వరుణ | ఇతి. శబ్దానుశాసనమునకు క్రింద చెప్పఁగోవు మంకిణాన్ని ప్రయోజన ములు కూడఁ గలవు. తీసురాః 'మొదలగు వానిచే వివరింపఁబడు నాష్త్రయోజనములు నడుమూఁడు. తేజసురాఃలే సురా హేలయో హేలయ ఇతి కుర్వన్తః పరాబభూవుః | రసా ద్ర్బాహ్మణేన న మ్లేచ్ఛిత వై నాపభాషితమై, మ్లేచ్ఛోహ నా ఏష యదపశబ్దః। మ్లేచ్ఛా మాభూమే ర్యధ్యేయం వ్యాకరణమ్. పూర్వము అనుగులు 'హేజరయం' అనుటకు మాఱుగా "హేలయః హేలయు” అని ప్రయోగించుటచే పరాభూతులైది. ఆశశబ్దము వరా భవహేతువై నింద్యమునును. కొన్న నిష్కలమై పరాభూతులము కాకుండుటకు న్యాకరణమును నేర్వవలెను. వి. హే జరయః - అనుచోట హే' అనుదానిని ప్రృతముగా నుచ్చరింపవలెను. సంధి చేయక వేఱుగా నుచ్చరింపవలెను. రేపకు లకారమును నాదరావు, ఆరదమునీ కుసార్లు ఉచ్చ గింపన లెను. కాని ని విశ్వమయ ఉచ్చరింపరాదు. న నిలు:మను లకు పాటిల హేలనే సంధిచేసి,
