| సీ. |
అగచరోత్తమ యీమహామహుఁ డిక్ష్వాకువంశజాతుఁడు గురువత్సలుండు
దశరథతనయుండు ధర్మసంవేదియు నమితవిక్రముఁడు రామాభిధానుఁ
డనఘాత్ముఁ డగుతండ్రిపనుపున వనమున కరుదెంచి రావణాసురునిచేత
నాలిఁ గోల్పడి శరణార్థి యై నినుఁ గాన వచ్చినాఁ డీతఁ డెవ్వానిచేత
|
|
| తే. |
వసుధ సత్యంబుచేతఁ గావంగఁబడియె, నశ్వమేధశతం బెవ్వఁ డాచరించె
నట్టిదశరథునకుఁ బుత్రుఁడగు నితండు, నీకు శరణాగతుం డయ్యె నెలఁతకతన.
| 178
|
| క. |
నీతో సఖ్యము సేయఁగ, నాతురత న్వచ్చినట్టియలఘుల వీరి
న్ఖ్యాతిగఁ జేకొని కడుసం, ప్రీతులఁగాఁ జేయు మిపుడు వివిధార్చనలన్.
| 179
|
| ఉ. |
నా విని వాయుపుత్రువచనంబుల కెంతయు సంతసిల్లి సు
గ్రీవుఁడు శోకము న్భయముఁ గిల్బిషశంకఁ బరిత్యజించి సు
శ్రీ విలసిల్ల మానవశరీరముఁ దాల్చి రఘుప్రవీరు సం
భావితుఁ జేసి యిట్లనియెఁ బల్కులఁ దేనియ గ్రమ్ముదేరఁగన్.
| 180
|
| క. |
ధర్మవినీతుఁడ వనియును, నిర్మలమతి వనియు నేఁడు నీగుణములు స
త్కర్ముఁ డగువాయుసుతుచే, నర్మిలి సంబోధికంబు లయ్యె మహాత్మా.
| 181
|
| క. |
నగచరుఁడ నైననాతో, జగతీవర నీవు సఖ్యసంబంధ మొన
ర్పఁగఁ గోరినకతమున నా, కగణితసౌభాగ్యలాభ మది యబ్బె గదా.
| 182
|
| క. |
భూమిశ నీకు సఖ్యం, బీమెయి నాతో నొనర్ప నిష్టమె యేని
న్జే ముట్టి బాస సేయుము, నామది సంశయము విడిచి నమ్మెద నధిపా.
| 183
|
| క. |
నా విని తనకరమున సు, గ్రీవునిహస్తంబుఁ బట్టి కీశోత్తము నీ
తో వదలక సాచివ్యము, గావించితి ననుచు విభుఁడు గ్రక్కునఁ బలికెన్.
| 184
|
శ్రీరామసుగ్రీవులు పరస్పర మగ్నిసాక్షికంబుగా సఖ్యము సేయుట
| చ. |
పవనజుఁ డంత శీఘ్రమునఁ బావకునిం బ్రణయించి తెచ్చిన
న్వివిధసపర్య లిచ్చి కడువేడ్కఁ బ్రదక్షిణ మాచరించి యా
రవితనుజుండు రాముఁడూ పరస్పరవక్త్రవిలోకనంబుల
న్దవిలి కృశానుసమ్ముఖమున న్సచివత్వ మొనర్చి రిర్వురున్.
| 185
|
| ఉ. |
అప్పుడు రాఘవుండు ప్లవగాధిపునిం గరుణార్ద్రదృష్టుల
న్దప్పక చూచి నీ విపుడు నాకు వయస్యుఁడ వైతి గాన నిం
కెప్పుడు దుఃఖము న్సుఖము నిర్వురకు న్సరిగాఁ దలంచి యి
ట్లొప్పిన స్నేహభావమున నుండుదు మీశిఖి సాక్షిగా నిలన్.
| 186
|
| చ. |
అన విని సంతసిల్లి ప్లవగాధిపుఁ డొక్కవిశాలసాలశా
ఖను బెకలించి తెచ్చి యొకగండశిలాఫలకంబుమీఁద గొ
బ్బున మృదురీతిగాఁ బఱిచి భూధవుతోడ సుఖోపవిష్టుఁ డై
తనమది నుబ్బుచుండె వితతంబుగ ముజ్జగ మబ్బినట్లుగన్.
| 187
|
