పుట:గోపీనాథరామాయణము2.pdf/417

⁠

యసమానకాలకటాక్షోగ్రశరపరంపరలు నీతలలు ద్రుంపకయ మున్నె

⁠

తే.⁠

యసురకులనాథ నాపలు కాదరించి, శిష్టనిందిత యైనయీచింత విడిచి మెచ్చుగా రామునకు సీత నిచ్చి పుచ్చి, లంక యేలుము కడునిరాతంకముగను.

⁠ 178

వ.⁠

అని బహుప్రకారంబుల హితోపదేశము సేయుచున్నవిభీషణునివచనంబు లాకర్ణించి రాక్షసేశ్వరుం డగురావణుం డమ్మాటలు గీటునంబుచ్చుచు సదుత్త రుండు గాక నిరుత్తరుండై యెల్లవారల నిజనివాసంబులకుం బోవం బనిచి యప్పటికొలువు సాలించి తాను నభ్యంతరమందిరంబునకుం జని యారాత్రిఁ గడపి మఱునాఁడు ప్రభాతకాలంబున నెప్పటియట్ల కొలువుకూటంబునందు బంధుమిత్రమంత్రిసహితంబుగాఁ బేరోలగం బున్నయెడఁ బ్రాప్తధర్మార్థనిశ్చ యుం డగువిభీషణుండు కాల్యకరణీయంబులు దీర్చి సముచితప్రకారంబున నిజమందిరంబు వెడలి శైలాభ్రచయసంకాశంబును మేరుమహీధరశృంగసంగ తంబును సువిభక్తమహాకక్ష్యంబును మహాజనపరివృతంబును నాప్తపర్యాప్త రక్షోగణసురక్షితంబును ననురక్తమహామాత్యనీతివచోవిజృంభమాణంబును మాతంగనిశ్శ్వాసవ్యాకులీకృతమారుతంబును శంఖదుందుభిపటహకాహళీ తూర్యనాదానునాదితంబును బ్రమదాజనసంబాధంబును బ్రజల్పితమహాపథం బును దప్తకాంచననిర్యూహంబును భూషణోత్తమభూషితంబును రత్నసంచ యసంబాధంబును గంధర్వనగరాకారంబును మరుద్యక్షకిన్నరోరగమందిరసుం దరంబును దౌర్యత్రిశముఖరితంబును నగురావణునిసభామండపంబు డాయం జని తేజోవితతరశ్మిమంతుండు భీమకర్ముండు నగువిభీషణుండు సూర్యుండు మహాభ్రపటలంబు ప్రవేశించినకరణి నమ్మణిమందిరంబు ప్రవేశించి వేదవిదు లగుబ్రహ్మరాక్షసులు గావించువిజయసంశ్రితంబు లైనపుణ్యఘోషంబు లాకర్ణించుచుఁ దిలపాత్రసర్పిర్లాజకుసుమాక్షతలచేతఁ బూజితు లగుమంత్ర బ్రాహ్మణకోవిదబ్రహ్మరాక్షసుల విలోకించుచు నెడనెడ నెదుర్కొని యాతు ధాను లిచ్చుపూజనంబులు గైకొనుచు నిజతనుచ్ఛాయావిశేషంబునఁ దత్స భాంతరకుడ్యంబు లెల్ల సువర్ణమయంబులు సేయుచుం జని యన్నచరణంబుల కభివందనంబుఁ గావించి తదీయకటాక్షనిర్దిష్టం బగుహేమజాలవిభూషితం బైన మణిమయరుచిరాసనంబుకడకుం జని సవినయంబుగ జయశబ్దంబున రాక్షస నాథు నభినందించి యుచితభంగి నాసీనుండై దేశకాలార్థతత్త్వజ్ఞుండును దృ ష్టలోకపరావరుండును యుక్తినిశ్చితార్థుండును ననుష్ఠితవందనాదిక్రియాక్ర ముండు నగునతం డన్న కభిముఖుం డై మంత్రకాలనిర్ణయం బెఱింగి మంత్రి సన్నిధియందు దుర్నయంబు బోధించువారి నెల్ల నివారించి ప్రసంగవశంబున రాజనీతివిద్యావిలాసంబు లగువాక్యప్రకరణోపన్యాసంబుల నతనిచిత్తం బొక్కింత మెత్తపఱచి హేతునిశ్చితంబును ధర్మార్థసహితంబు నగుసాంత్వ వాక్యంబున ని ట్లనియె.

⁠ 179