Jump to content

పుట:గోపీనాథరామాయణము2.pdf/407

వికీసోర్స్ నుండి
ఈ పుట అచ్చుదిద్దబడ్డది


⁠

బైనసంధ్యాకాలం బగుటం జేసి పెల్లుబ్బి కడలెత్తి మ్రోయుచు నుల్లోలకల్లో
లంబుల జగంబుల ముంప సమకొని వచ్చుచున్నపగిదిం దోఁచుచునికి భయంబు
గొనుచు వేలాతటంబున విడిసినవానరవాహినీసందోహంబు నవలోకించి ప్రతి
సముద్రశంకాకళంకితస్వాంతంబున రోషభీషణంబై నిజాంతర్లుప్తమహాసత్త్వం
బులతోఁ గూడ వెల్లివిరిసి రభసాతిశయంబునం దాఁక నేతెంచునప్పు డెడతెగక
మహాభేరీధ్వనులభంగి నుప్పొంగు నభంగతరంగపరస్పరసంఘర్షణసముద్భవభు
వనభయంకరనిర్ఘోషణంబున కడలుచు మహోన్నతమహీధరశిఖరాగ్రంబు లెక్కి
నిక్కి చూచి యక్కడికిం దుదఁ గానక దూరపారం బగు చునికి నిరూపించి
యెత్తెఱంగున నుత్తరించువార మని విషాదంబు నొందుచు మహోరగనిషే
వితం బై రాక్షసావాసభూతం బై పాతాళంబుం బోలె నతిగంభీరం బై నీలత్వ
గుణవిశిష్టం బై శశికిరణభాస్వరాంబుసంకులం బై సమాకీర్ణవహ్నికణసమాన
జలబిందుసమూహనక్షత్రగణశోభితంబై తరంగమాలికాజలధరమాలాసమా
కులం బై యొప్పుచునికి సముద్రంబునకు గగనంబునకుఁ దారతమ్యం బేర్ప
రింపం జాలక యొండొంటిం దాఁకుచు నిరంతరం బగుచునికి నద్భుతంబు
నొందుచు మఱియు ననేకప్రకారంబుల సముద్రునిభావంబు వక్కాణించుచు
నీలుండును మైందద్వివిదులును దనకుఁ గన్నాకులై చుట్టునుం దిరిగి యధిక
ప్రయత్నంబునం జిక్కుపడకుండ నరసి రక్షించుచుండ సముద్రోత్తరతీరంబున
విడిచి సముచితసల్లాపంబులు సేయుచు నిచ్చానువర్తనంబులం బ్రవర్తించుచుండె
నిట్లు సైన్యంబులు విడిసినయనంతరంబ రాముండు పార్శ్వగతుం డైనలక్ష్మణు
నవలోకించి యి ట్లనియె.

⁠ 96

రాముఁడు జానకిఁ దలంచుకొని దుఃఖించుట

ఉ.⁠

అక్కట నామనోరమణి యైనమహీసుతఁ బాసి లక్ష్మణా
పెక్కుదినంబు లయ్యె నతిభీషణవైఖరి నాఁటినాఁటికిం
దప్పక తద్వియోగజనితం బగుదారుణశోకవహ్ని పెం
పెక్కి మదీయగాత్రము దహించుచు నున్నది యేమి సేయుదున్.

⁠ 97


క.⁠

శోకంబు నాఁటినాఁటికిఁ, జీకాకై పోవు ననుచుఁ జెప్పుదు రిలలో
నా కెంతయు నానాఁటికి, నోకులనుత వృద్ధిఁ బొందుచున్నది మిగులన్.

⁠ 98


చ.⁠

అలన సమీరురాక విష మాయె మనోహరకీరశారికా
కలకలకంఠనాదములు కర్ణకఠోరము లాయెఁ బండువె
న్నెల కడువేఁడి యాయె విరితేనెచవు ల్వెగటాయెఁ దమ్ముఁడా
నలినదళాయతాక్షి గహనంబునఁ బాసిననాఁటనుండియున్.

⁠ 99


క.⁠

తక్కినశోకము దినదిన, ముక్కఱి చనుగేహినీవియోగజశోకం
బెక్కు డగు నాఁటినాఁటికి, నిక్కువ మే నెట్లు సైఁతు నృపకులతిలకా.

⁠ 100