| |
యుతముగ వేడుక ల్సలుపుచున్నవి కంటివె దుఃఖితుండనై
ధృతి చెడి యున్ననాకు వలఱేని వికారము గల్గఁజేయుచున్.
| 93
|
| తే. |
దశరథకుమార చిత్రపతత్రికలిత, మైన యీరమ్యపర్వతసానువందు
భామినీమణి నాకుఁ గన్పట్టెనేని, యవల నాచిత్తమునకు స్వాస్థ్యంబు గలుగు.
| 94
|
| క. |
రవికులవర్ధన యిప్పుడు, ధవళేక్షణ నన్నుఁ గూడి తప్పక పంపో
పవనసుమగంధబంధుర, పవనుని సేవించెనేని బ్రదుకుదుఁ గాదే.
| 95
|
| తే. |
పద్మసౌగంధికయుతుండు పావనుండు, శోకనాశనుఁ డత్యంతసుఖకరుండు
నైనపంపోపవనపవమానుసేవ, దొరకొనుట యెట్టివారికి దుర్లభంబు.
| 96
|
| క. |
అనఘుఁడు ధర్మవిచారుఁడు, జననాథుఁడు సత్యరతుఁడు జనకుఁడు కృపతో
వనజాక్షి సేమ మడిగిన, ననఘా యేనుందు నమ్మహాత్మునితోడన్.
| 97
|
| తే. |
తండ్రిపంపున రాజ్యంబు ధనము విడిచి, యడవి కరుదెంచుచున్నన న్ననుసరించి
వచ్చె నేదేవి యడవికి వదల కట్టి, రమణి లేకున్న నేగతి బ్రతుకువాఁడ.
| 98
|
| క. |
జలజాతనేత్ర మవ్రణ, మలకాభివిరాజితంబు నగుతన్ముఖముం
జెలు వలరఁ జూడకుండుట, వలన న్నామనము దుఃఖభాజన మయ్యెన్.
| 99
|
| క. |
స్మితహాస్యాంతరయుతమును, హిత మతులము మధుర మమృతహిత మగుధాత్రీ
సుతవాక్య మింక నెన్నఁడు, వితతగుణావీను లలర విన నగు నాకున్.
| 100
|
| ఉ. |
ఒక్కొకవేళ మన్మథశరోద్ధతి స్రుక్కెడునన్నుఁ జూచి దా
నెక్కుడు శ్రాంత యయ్యు హృదయేశ్వర యేల కృశించె దీవటం
చొక్కటఁ గౌఁగిలించి మధురోక్తుల నెవ్వగఁ దీర్చుచుండు నేఁ
డెక్కడ కేఁగె నట్టి హృదయేశ్వరి నన్నిటఁ బాసి లక్ష్మణా.
| 101
|
| తే. |
సీత యెచ్చట నున్నది చెప్పు మనుచు, నడుగఁ గౌసల్యతోడ నేమందు నింక
దేవి పోయిన తెరువునఁ బోవువాఁడ, ననఘ భరతునిఁ జూడ నీ వరుగు మిపుడు.
| 102
|
| చ. |
అని బహుభంగుల న్సముదితార్తరవంబునఁ దత్తఱించుచు
న్వననిధియందుఁ దొట్రుపడునావవిధంబున శోకపారము
న్గనుఁగొనలేక పుష్పశయనంబున దీనత వ్రాలియున్నయ
న్నను గని లక్ష్మణుం డనియె నవ్యసుధామయమంజులోక్తులన్.
| 103
|
శ్రీరాముని లక్ష్మణుఁ డూఱడించుట
| తే. |
ఘనతరం బగువాయువేగంబుచేతఁ, గిన్నరిని గూర్చి విలపించుకిన్నరుండుఁ
బోలె దేవరూపంబుచేఁ బురుషవర్య, మిగుల సీత నుద్దేశించి వగచె దీవు.
| 104
|
| తే. |
అట్టిలావణ్యవతి, బాసినట్టిచోట, శోకము జనించుటకు నేమిచోద్య మధిప
సర్వముఁ బరిత్యజించి నిసర్గధర్మ, మరసి సేవించు టది శాస్త్రసరణి కాదె.
| 105
|
| క. |
అనఘాత్మ ధర్మరతుఁ డగు, జనునకు దుర్లభము లేదు జగతి నొకింతై
నను స్థిరచిత్తునిధర్మం, బున కొన్నఁడు నొక్కహాని పుట్టదు తలఁపన్.
| 106
|
