దప్పి గొని సోలినహనుమదాదుల కంగదుఁ డుత్సాహము కలుగఁజేయుట
| క. |
సోలుచు దుఃఖభరంబునఁ, దూలుచు వదనములు వాడ దోరపుటారిన్
వ్రాలుచుఁ గపివరు లొకతరు, మూలంబునఁ జేరి చింత మునుఁగుచు నుండన్.
| 1115
|
| వ. |
అప్పు డంగదుండు వానరుల నందఱఁ గలయ వీక్షించి మృదువాక్యంబుల మెల్ల
న నాశ్వాసించుచు నిట్లనియె.
| 1116
|
| చ. |
నదులును బర్వతంబులు వనంబులు దుర్గములు న్దరీగుహ
ల్నదములు పట్టణంబులు కొలంకులు పల్లెలు తీరదేశముల్
వెదకితి మిందు నెందుఁ బృథివీసుత గన్పడ దయ్యె రావణుం
డదయత నిమ్మహాగిరిగుహాంతరసీమల నెందు డాఁచెనో.
| 1117
|
| ఉ. |
మాసము నిండ వచ్చె రుచిమాలితనూభవుఁ డుగ్రశాసనుం
డీసునఁ ద్రుంచి వైచుఁ దడ వేటికిఁ దోఁచినయంతవట్టు ధా
త్రీసుత నీగుహాగహనదేశములందు గిరీంద్రకందరా
భ్యాసములందు వేవెదకుఁ డార్తియు శోకముఁ దక్కి ధీరతన్.
| 1118
|
| తే. |
వినుఁడు ధైర్యంబు దాక్ష్యంబు మనసుబలిమి
కర మనిర్వేదమును ధాత్రిఁ కార్యసిద్ధి
కరము లని చెప్పుచుందురు గాన నేను
దడయ కిప్పుడు చెప్పెద దాని మీకు.
| 1119
|
| చ. |
వదలక తా నొనర్చినయవారితకర్మఫలంబు దేహికి
న్సిదిరము గాక తోడుతనె చేకుఱు దానికిఁ జింత యేల మీ
రిది బహుదుర్గఘోరవన మిందు సమస్తదరీముఖంబుల
న్వెదకుఁడు భూమిపుత్రికను వెండియు ఖేదము దక్కి ధీరతన్.
| 1120
|
| చ. |
సమధికశౌర్యు లింద ఱతిసాహసు లద్భుతకర్మశీలు ర
త్యమితబలాఢ్యు లొక్కపనికై రయ మారఁగఁ బూని వచ్చి యే
క్రమమున నైన నప్పని తిరంబుగఁ దీర్పక వెండి పోవ భూ
రమణుఁడు భాజనుండు తనర న్మనలం గృప విశ్వసింతురే.
| 1121
|
| చ. |
అన విని గంధమాదనుఁడు నంగదుఁ డాడినమాట నిక్క మౌ
మన మిటులుండ నేటికి రుమాపతి చెప్పినయట్ల భూమిభృ
ద్వనగిరిదుర్గతాపసవివాససరిత్కటకాపగాదులం
దనుపమభంగి భూమితనయం బరికింతము లెండు చెచ్చెరన్.
| 1122
|
| వ. |
అనిన విని యవ్వానరపుంగవు లందఱు లేచి శీఘ్రంబున వింధ్యకాననసంపూర్ణం
బైనదక్షిణదిగ్భాగం బంతయు వెండియుఁ గలయ వెదకుచుఁ దత్సమీపంబున
నున్నశారదాభ్రప్రతిమంబును శృంగవంతంబును దరీమంతంబును శ్రీమంతంబు
నగురజతపర్వతంబు పొడగని రయంబున నన్నగం బెక్కి యందు రమ్యంబు లగు
|
|
