పుట:ఉదయనోదయము (నారన సూరన).pdf/201

క.⁠

అప్పుడు సిగ్గునఁ గనుగవఁ ఱెప్పలు నెద వ్రాలవైచి వ్రేల[1] ధరిత్రిం దప్పక వ్రాయుచు నిలిచిన నప్పడంతుకఁ జాచి బోటి యల్లన నగుచున్.

⁠ 192

ఉ.⁠

కంటి లతాంగి నీనుననుకందువ నీకలలోన మాననం బంటిన రాకుమారుఁ డితఁ డౌటయు నిక్కము తప్పదన్న వా ల్గంటి[2] యలంతినవ్వు ముఖకంజమునం దొలుకంగ నాత్మలో వొంటిన భక్తి మ్రొక్కి నయనోత్సలసంజ్ఞ సఖీలలామకున్.

⁠ 193

వ.⁠

మఱియును సన్నుతులు సేసి బహుప్రకారంబుల.

⁠ 194

ఉ.⁠

చేసి మదిన్ ముదంబొదవఁ జేరికఁ గౌఁగిటఁ జేర్చి తల్లి నీ చేసినకార్య మెవ్వరికిఁ జేయఁగ వచ్చునె చిత్రసాధనా భ్యాసము నీక యొప్పె మరుబారికిఁ దప్పఁగఁ ద్రోచి ప్రాణముల్ వే సమకూర్చి తేక్రియఁ జెలీ యిఁక నీఋణ మీఁగుదాననే.

⁠ 195

చ.⁠

పలుకును బంత మొక్కటిగ బాలిక[3] నాకలఁగిన్న చిత్రముల్ జలధిపరీతభూభువనచక్రమునం గల రాజకోటిలో వలవడ వేర్పరించితివి హంసిక నీరును బాలు వోలెఁ గో మలి మఱి నీసమానలగు మానిను లెవ్వ రిలాతలంబునన్.

⁠ 196

క.⁠

కన్నుల మ్రొక్కిన మనమునఁ బన్నుగ దీవింపనేర్పు పడయుదు[4] కరుణా సన్నమతిఁ గడమ పనులను గ్రన్నన నీడేర్పు[5] నేర్పుకలిమి లతాంగీ.

⁠ 197

1. వ్రేలె
2. వ్రాల్గంటి
3. బాలకి
4. సన్నుగ దీపింపనేర్పు వు
5. నీడేర్తు; నీడేర్చు