అధ్యా.] సంసారచక్రము EF డను ఆనందకరముగా నెఱ్ఱని చిగురుజొంపములు కనపడుచు, లతలు పుష్పించి అందువలన సువాసనను వెదజల్లుచు లోకులకు మనస్సం తోషము కలుగజేయుచున్నను పరులకు ఆనందము కలుగచేసిన సంతోష మొక్కటిదక్క తనవరకును ఏమియుకోరక యుండునో అట్లు లోకహితం బాచరించుచు శాంతమూర్తులును ప్రకృతి సంబం ధమైన భాధలనన్నియు గెలిచినందున మహాత్ములైన తాము సంసార సాగరమును ఈదుకొని పారంగతులై, నిర్హేతుకముగా మనవంటి వార్లను కూడ తమవలె సంతోషమును అనుభవించునట్టు చేయ వలెనని శపథము చేసికొని, తాము సంపాదించుకొనిన మోక్షము నకు పోకయే మనలోకములయందే సంచరించుచు, తాము అందిన లోకంబులను వాని సంపాదించుసాధనంబును నెరుంగనివారు అక్కటా! దురంతదుఃఖములకు పాలుపడుదురన్న దయాసహిత పశ్చాత్తాపంబొక్కండు దక్క వేరు శోకంబులు లేక యుందురు. ప్రాయేణ దేవ మునయః స్వవిముక్తి కామ్యా మౌనం చరంతి విజ న పరార్థనిష్ఠాః | నైతాన్విహాయ కృపణా విముముకు ఏరో నాస్య త్వ దన్యశరణం భ్రమతో నుపశ్యే ! ఓ దేవా, ప్రాయికంబుగా మునులు స్వము క్తి (తాము మోక్షము చెందవలెనని) ని కోరి మానము బూని జనసమ్మర్దము లేని యర ణ్యంబులందు దిరుగుచుందురు. అట్టివారు ఇతరులు అజ్ఞాన సాగరమునుండి తరించు మార్గమేదని యోచించరు. దీనులకు నుప దేశాదులనియ్యరు. నాకొక్కనికి నా కొక్కనికి నీవు ముక్తిని నీవు ముక్తిని యిత్తు వన్నను అట్టిదీనుల విడనాడి నీవిచ్చుముక్తిని నేను గ్రహింప నొల్లను అని భ క్తశిరోమణియగు ప్రహ్లాదుడు చెప్పినట్టు తాము
